John Hofstede

Voor een sterk hart op weg naar Berlijn!

Doneer nu
Meer informatie

"Ik gun iedereen een gezond hart, fietsplezier en Berlijn."

In Cycle Berlin komen drie van mijn passies samen. Mijn passie voor (race)fietsen, mijn liefde voor Berlijn en mijn verlangen om wat voor anderen te doen. In dit geval voor degenen die hartzorg nodig hebben. En eigenlijk voor ons allemaal, om te voorkómen dat we dat nodig hebben.

Het is alweer meer dan een decenium geleden dat mijn vader een open-hart-operatie onderging en een aantal bypasses kreeg. Wat knapte hij daarvan op!

Inmiddels weet ik dat er dagelijks:

  • 103 mensen sterven mensen aan een hart- of vaatziekte: 50 mannen en 53 vrouwen
  • 24 mensen jonger dan 75 jaar sterven aan een hart- of vaatziekte
  •  zo'n 700 worden opgenomen mensen in het ziekenhuis vanwege een hart- of vaatziekte

(meer cijfers vind je in het Cijferboek hart- en vaatziekten 2019)

Ik heb er onwijs veel zin in. Extra leuk vind ik dat we door mijn werkplaats (Lochem) fietsen en op steenworpafstand langs mijn huis.

Gemiddeld 150 kilometer per dag. Dat is wat ik er in ieder geval insteek. Ik hoop dat jullie willen helpen. Het liefst met een donatie, klein of groot. Maar gewoon een aanmoediging achterlaten mag natuurlijk ook. Alle hulp is welkom!

Dank en groeten, John.

 

 

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

20
23/02/2020
13:58

Wiebe

Bekijk alle
  Bekijk alle
10/03/2020 | 0:00

De eerste 1000 staan op de teller!

Wat later dan gepland. Vier dagen om precies te zijn. De reden? Een schuiver! Ik had gelezen dat het in het Westen en midden van het land plaatselijk glad zou kunnen zijn. Mijn veronderstelling werd bewaarheid: in het Oosten van het land bleek er geen vuiltje aan de lucht. Of moet ik zeggen: geen ijskristalletje aan de grond. Ik had buiten het bruggetje in Diepenheim gerekend. Een bruggetje dat de naam bruggetje eigenlijk niet eens mag dragen. Vijf meter lang, en misschien 20 centimeter hoog. Een bruggetje zo klein, dat je er altijd vol gas overheen gaat. En dat deed ik vorige week ook. Maar hoe klein het bruggetje ook, het gaat wel over water. En daar zat ‘m de kneep. Alleen die 5 van de 43.500 meter tussen Glanerbrug en Lochem was spekglad. Nog had er niets aan de hand hoeven zijn. Ik reed immers rechtdoor. Mijn voorwiel moet door een oneffenheid in het “brugdek” verschoven zijn. Voor ik het wist, lag ik op het asfalt. Ik snakte naar adem. Mijn maag draaide zich even om. Het was gelukkig, zoals ik zei tegen de man die gestopt was, een nette val. En ik werd geholpen door een wetmatigheid. De wetmatigheid dat je in herfst en winter een grotere kans hebt om te vallen, maar dan altijd beter beschermd bent omdat je meer kleding draagt. Mijn dij is voorzien van een fors ei en alle kleuren van de regenboog. Mijn knie is behoorlijk gebutst en geschaafd. Maar geen schade aan het bewegingsapparaat. Al met al, zoals de Belgen het zeggen: “Zonder erg!” Op naar de volgende 1000!!